Bandosofie.jouwweb.nl
Home » Voorbeeld » Albert Camus

De behoefte aan een unieke identiteit

De meeste mensen hebben de behoefte om iets nieuws en iets origineels te kunnen tonen in overeenstemming met een behoefte, gebruik of traditie. Onderscheiden willen zij zich van een ander, omdat wanneer je limiteert het niet meer uniek zal zijn en jij je eigen identiteit er moeilijker van kan maken. We proberen dus allemaal uniek te zijn en massaal iets te doen dat misschien nog nooit eerder gedaan zal zijn en onze unieke positie in de wereld of in de maatschappij zal laten zijn. Verschillende wetenschappers kwamen er al met pijn in hun hart achter. Dan waren zij bijvoorbeeld de hele wereld rond gereisd, zoals destijds een zekere Albert Camus  (1913-1960) daadwerkelijk heeft gedaan en noteerde in zijn boek: "De mythe van Sisyphus " Toen hij terug kwam van vele verre reizen kwam hij er achter en heeft hij die willen optekenen en dus willen bekennen dat hij niet met iets was terug gekeerd van wat we nog niet kenden. Het enige dat het hem een wereldreis had opgeleverd was het feit dat hij toen iets door zijn eigen bevinding toen beter na kon vertellen aan een ander.
En zelfs in het nieuwe testament vernam ik de uitspraak van Jezus waarin hij had verkondigd dat hij de mensheid eigenlijk niets nieuws meer had te vertellen en dat alles toen al heel lang geleden was beschreven in het oude testament. Maar dat we dus blijkbaar nog steeds met de menselijke handicap leefden dat we er niet echt naar konden leven en het blijkbaar niet was doorgedrongen tot een ieder individu. Vandaar dus zijn komst en vele openbaringen.

The need for unique identity

Most people feel the need to show something new and something original in accordance with need , use or tradition. They want to distinguish themselves from one another , because if there are no longer limits it will be unique and your own identity you can find very difficult. So we all try to be unique and massively doing something that perhaps will never done before and our unique position in the world or in society will be. Then, several scientists have came back with pain in their hearts. Then they traveled around the world , for example , as time has actually done by Albert Camus (1913-1960) and this he noted in his book, " The Myth of Sisyphus " When he returns from many distant travels he wanted to record  and thus to confess that he don't find something new. The only matter was that had earned him a world with the fact that he could tell better as many other . And this to do by his own experience.

But even in the New Testament I heard the words of Jesus in which he proclaimed that he had actually mankind to tell anything new and that everything was actually described in the Old Testament already long time ago. But even that time human were disability that one is still not able to live and it was apparently not penetrated to every individual. So why then are coming and revelations .

Albert Camus

Nobelprijswinnaar met opname van Camus: http://www.youtube.com/watch?v=IrGFSqdRKCw

Testament: http://www.youtube.com/watch?v=UBK6IyqVcP4

Documentaire: http://www.youtube.com/watch?v=_iW74PnBIGo&feature=related

Verslag –wat maakt Camus een absurdist: http://www.youtube.com/watch?v=s005VkGJl2E&feature=related

 

 

Albert Camus

 

Nobelprijs voor de literatuur, 1957 Albert Camus

Albert Camus in 1957

Algemene informatie

Geboren                Mondovi, 7 november 1913

Overleden             Villeblevin, 4 januari 1960

Land      Frankrijk

Werk

Stroming               Absurdisme

Bekende werken                 De vreemdeling (1942), De pest (1947)

Franstalige schrijvers

Portaal  Portaalicoon         Literatuur

Frankrijk

 

Albert Camus (Mondovì, Algerije, 7 november 1913 - Villeblevin, 4 januari 1960) was een Frans filosoof, journalist en schrijver van romans, essays en toneelstukken. Hij ontving in 1957 de Nobelprijs voor de Literatuur.

 

Camus wordt vaak naast Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir als een van de leidende figuren van het existentialisme beschouwd, maar hij weigerde het label 'existentialisme' pertinent.[1] Zijn denken verschilt van dat van Sartre waar het de aard van het bestaan betreft: bij Camus staat het lichamelijke centraal, waar Sartre zich meer op het intellectuele bestaan toelegde.

Inhoud

    1 Jonge jaren

    2 Literaire loopbaan

    3 Absurdisme

    4 Werken

        4.1 Romans

        4.2 Korte verhalen

        4.3 Toneel

        4.4 Non-fictie

    5 Boeken over Camus

    6 Externe links

 

Jonge jaren

 

Albert Camus werd geboren in een Frans-Algerijns (pied noir) gezin. Zijn moeder, Catherine Sintes, was van Spaanse afkomst. Vader Lucien sneuvelde in de Slag bij de Marne in 1914 tijdens de Eerste Wereldoorlog. Camus leefde in armoedige omstandigheden tijdens zijn jeugd in Algiers.

 

In 1923 werd Camus toegelaten tot een lyceum en uiteindelijk tot de Universiteit van Algiers. Hij kreeg tuberculose in 1930, hetgeen een eind maakte aan zijn voetbalcarrière (hij was keeper van het universiteitsteam) en hem dwong zijn studies in deeltijd voort te zetten. Hij nam allerlei baantjes aan, onder meer als privéleraar en automonteur en bij het Meteorologisch Instituut. Hij volbracht zijn licence de philosophie in 1935; in mei 1936 presenteerde hij succesvol zijn scriptie over Plotinus, Néo-Platonisme et Pensée Chrétienne voor zijn diplôme d'études supérieures.

 

Camus werd lid van de Franse Communistische Partij in 1934, waarschijnlijk meer omdat hij bezorgd was over de politieke situatie in Spanje (die uiteindelijk zou leiden tot de Spaanse Burgeroorlog) dan dat hij de Marxistisch-Leninistische doctrine verdedigde. De onafhankelijk denkende Algerijnse Communistische Partij (PCA) werd in 1936 opgericht. Maar Camus deed mee met de activiteiten van Le Parti du Peuple Algérien, waardoor hij in de problemen kwam met zijn kameraden van de communistische partij. Het resultaat was dat hij van trotskisme werd beschuldigd en in 1937 uit de partij werd gezet.

 

Hij trouwde in 1934 met Simone Hié, die verslaafd was aan morfine. Ze scheidden wegens wederzijdse ontrouw. In 1935 richtte hij Théâtre du Travail (hernoemd Théâtre de l'Equipe, in 1937) op, dat standhield tot 1939. Van 1937 tot 1939 schreef hij voor de socialistische krant Alger-Républicain, onder meer een stuk over de armoedige woonomstandigheden van de Arabieren in Kabylië, wat hem waarschijnlijk zijn baan kostte. Van 1939 tot 1940 schreef hij kort voor een vergelijkbare krant, Soir-Républicain. Hij was uit het Franse leger ontslagen vanwege zijn ziekte.

 

In 1940 trouwde Camus met Francine Faure en begon hij te werken voor het tijdschrift Paris-Soir. In de eerste fase van de Tweede Wereldoorlog was Camus een pacifist. Hij maakte in Parijs de bezetting door de Wehrmacht mee, en was op 19 december 1941 getuige van de executie van Gabriel Péri, wat naar eigen zeggen zijn opstandigheid tegen de Duitsers kristalliseerde. Daarna verhuisde hij met de rest van de werknemers van Paris-Soir mee naar Bordeaux in 1942.

 

Literaire loopbaan

Albert Camus

 

In 1935 begon hij te schrijven aan L'Envers et l'endroit. In 1941 voltooide hij zijn eerste gepubliceerde werken De vreemdeling en De mythe van Sisyphus, waarin hij existentialistische ideeën invoerde. Niet lang daarna keerde hij korte tijd terug naar Oran. Tijdens de Duitse bezetting voegde Camus zich bij een Franse verzetsgroepering genaamd Combat, die in het geheim een krant publiceerde met dezelfde naam. In die tijd kreeg Camus de bijnaam "Beauchard". Camus werd in 1943 redacteur van de krant. Toen de geallieerden Parijs bevrijdden, werd Camus geïnformeerd over de laatste gevechten. Hij verliet Combat in 1947, toen het een commerciële krant werd, en kwam in contact met Jean-Paul Sartre.

 

Na de oorlog maakte Camus deel uit van Sartres omgeving en bezocht hij regelmatig Café de Flore op de Boulevard St. Germain in Parijs. Camus toerde ook door de Verenigde Staten om lezingen te houden over het Franse existentialisme. Hoewel hij politiek links georiënteerd was, kreeg hij geen vrienden in de communistische partijen met zijn zware kritiek op de communistische stalinistische doctrine en vervreemdde hij uiteindelijk ook van Sartre met wie hij in 1952 brak.

 

Toen in 1949 zijn tuberculose terugkeerde, leefde hij 2 jaar in afzondering. In 1951 publiceerde hij L'Homme révolté, (De mens in opstand), een filosofische analyse van opstand en revolutie, waarmee hij zijn afkeer van het communisme verduidelijkte. Het boek zorgde voor veel controverse onder zijn collega's en tijdgenoten in Frankrijk en leidde tot de uiteindelijke breuk met Sartre. De kritische ontvangst maakte hem depressief en hij begon toneelstukken te vertalen.

 

Camus' kenmerkende bijdrage aan de filosofie was zijn idee van het absurde, dat inhield dat het leven geen betekenis of bedoeling heeft. Hij legt dit uit in De mythe van Sisyphus en nam het op in vele van zijn andere werken. Sommigen vinden dat Camus beter omschreven kan worden als een absurdist dan als een existentialist.

 

In de jaren vijftig spande Camus zich in voor de rechten van de mens. In 1952 stopte hij echter met zijn werk voor UNESCO wegens de toelating tot de VN van het door de dictator Generaal Franco geleide Spanje. In juni 1953 was hij een van de weinige linkse intellectuelen die de methodes van de Sovjet-Unie bij het neerslaan van de arbeidersopstand in Oost-Berlijn bekritiseerden. In 1956 protesteerde hij tegen de nog veel ergere praktijken bij de opstand in Hongarije. Hij handhaafde zijn pacifisme en verzette zich tegen de doodstraf overal in de wereld.

 

Het begin van de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog in 1954 leidde tot een moreel dilemma voor Camus. Hij identificeerde zich aanvankelijk met de pied-noirs, zoals de Europese kolonisten genoemd werden, omdat hij er zelf een geweest was, en verdedigde de Franse regering. Deze zag Algerije niet als een van de vele koloniën, maar als een overzees Frans grondgebied. De opstand zou een integraal deel zijn van een nieuw Arabisch imperialisme, dat door Egypte werd geleid en als een anti-westers offensief werd gesteund door de Sovjet-Unie om Europa te omsingelen en van de Verenigde Staten te isoleren.[bron?] Hoewel Camus een grotere Algerijnse autonomie of zelfs federatie goedkeurde, al dan niet in volledige onafhankelijkheid, geloofde hij dat de pied-noirs en de Arabieren in vrede konden samenleven. Tijdens de oorlog bepleitte hij een bestand dat de burgers zou sparen, maar dat door beide partijen als onzin werd verworpen. Hij werkte heimelijk voor gevangengenomen Algerijnen die de doodstraf onder ogen zagen.

 

Van 1955 tot 1956 schreef Camus voor het magazine L'Express. In 1957 werd hem de Nobelprijs voor de Literatuur toegekend, officieel niet voor zijn roman La Chute (De val), het voorafgaande jaar gepubliceerd, maar voor zijn schrijven tegen de doodstraf in het essay Réflexions sur la Guillotine (de guillotine werd destijds in Frankrijk nog gebruikt.) Toen hij met studenten van de Universiteit van Stockholm sprak, verdedigde hij zijn duidelijke inactiviteit in het Algerijnse vraagstuk en verklaarde dat hij ongerust was over wat er met zijn moeder kon gebeuren die nog in Algerije leefde. De Franse linkse intellectuelen gebruikten dit als een ander voorwendsel om hem te verketteren.

Zijn grafsteen

 

Camus overleed op 46-jarige leeftijd toen hij begin 1960 in een Facel Vega FV3B terugkwam van een bezoek aan Parijs. De auto, bestuurd door zijn vriend Michel Gallimard (neef van de uitgever Gaston Gallimard) verongelukte, waarbij beide inzittenden om het leven kwamen. Camus werd begraven op de begraafplaats van Lourmarin, Vaucluse, Provence-Alpes-Côte d'Azur, Frankrijk. Zijn nalatenschap wordt beheerd door zijn twee kinderen, Catherine en Jean, die de auteursrechten van zijn werk hebben.

 

Eind 2009 drukte de Franse president Nicolas Sarkozy de wens uit om de stoffelijke resten van Camus over te brengen naar het Panthéon, maar het voorstel veroorzaakte controverse in Frankrijk en het blijft wachten op de toestemming van Camus' nabestaanden.

Absurdisme

 

Camus wordt over het algemeen gezien als de grondlegger van het absurdisme, een filosofie die gerelateerd is aan het existentialisme. Volgens het absurdisme zijn mensen fundamenteel irrationeel en is het menselijk lijden het resultaat van vergeefse pogingen door individuen om rede of betekenis in een redeloos en zwijgend universum te vinden.

 

Camus beweerde dat de enige ware filosofische vraag die van zelfmoord was. Namelijk: zouden wij ons intensief bezig moeten houden met het leven of zouden wij ons eenvoudig moeten doden? Camus beargumenteerde dat historisch gezien de meeste mensen of geloofd hebben dat het leven zonder betekenis is en concludeerden ten gunste van zelfmoord, of een soort kunstmatige betekenis zoals godsdienst gecreëerd hebben om hun leven te vullen. Camus beweert dat er ook een derde optie is: wij kunnen ons realiseren dat het leven zonder betekenis is en niettemin onszelf in leven houden. Mensen die voor deze derde optie kiezen zijn absurde helden.

 

De Rebel, de Don Juan en de Artiest zijn drie figuren die Camus identificeert als absurde helden. Elk van deze mensen vindt betekenis in zijn of haar bezigheden/leven. Zij leven zo het voorbeeld van het Grieks mythologische figuur Sisyphus, die werd veroordeeld tot het voor eeuwig omhoog rollen van een kei op een heuvel, volledig bewust van het feit dat de kei simpelweg weer naar beneden zou vallen zodra hij zijn taak schijnbaar had beëindigd.

Werken

Romans

 

    1937 - L'Envers et l'endroit

    1942 - De vreemdeling (L'Étranger)

    1947 - De pest (La Peste)

    1956 - De val (La Chute)

    1970 - De gelukkige dood (La Mort heureuse) (eerdere versie van De Vreemdeling, postuum gepubliceerd)

    1995 - De eerste man (Le premier homme) (onaf, postuum gepubliceerd)

 

Korte verhalen

 

    1957 - Koninkrijk en ballingschap (L'exil et le royaume)

    1959 - De gast (L'Hôte)

 

Toneel

 

    1944 - Caligula

    1948 - L'État de siège.

    1950 - De rechtvaardigen (Les Justes over anarchisme)

    1959 - Les Possédés, bewerking van roman van Fjodor Dostojevski

 

Non-fictie

 

    1936 - Révolte dans les Asturies. In samenwerking.

    1939 - Noces, essays en schetsen

    1942 - De mythe van Sisyphus (Le Mythe de Sisyphe)

    1947 - Réflexions sur la Guillotine

    1948 - Lettres à un ami allemand onder pseudoniem Louis Neuville

    1950 - Actuelles I, Chroniques 1944-1948

    1953 - Actuelles II, Chroniques 1948-1953

    1951 - De mens in opstand (L'homme révolté)

    1954 - L'été (Essay, De zomer)

    1957 - Réflexions sur la peine capitale, met Arthur Koestler

    1958 - Chroniques algériennes, Actuelles III, 1939-1958

    1962 - Carnets I, mai 1935-février 1942

    1964 - Carnets II, janvier 1942-mars 1951

 

Boeken over Camus

 

    R. Bakker, Albert Camus, 1966

    Maurits Pinnoy, Albert Camus, 1972, ISBN 90-264-3028-0

    Ger Verrips, Albert Camus - een leven tegen de leugen, 1997, ISBN 90-5018-351-4

 

Externe links

 

    De mythe van Sisyfus

    Albert Camus: Solitaire Et Solidaire: Catherine Camus interview, daughter of Albert Camus

    (en) Artikel over de filosofische ideeën van Camus in de Stanford Encyclopedia of Philosophy

 

Wikiquote             Wikiquote heeft een collectie citaten gerelateerd aan Albert Camus.

Wikimedia Commons       Zie de ca